De Sea Shephard Conservation Society is een organisatie die hevig strijdt tegen onder andere de walvisjacht en daarbij geweld niet schuwt; Ze rammen schepen, vernielen netten, enteren walvisvaartschepen en versperren hun vaarweg. Althans dat pogen ze. Wie de serie Whale Wars wel eens heeft gezien, kan zich niet aan de indruk onttrekken dat drama, conflict en onkunde regeren bij de actiegroep. Ik waardeer hun gedrevenheid en onderschrijf hun motivatie, maar eigenlijk vind ik vind het een stelletje onstuimige hippies bij elkaar. 'Aan het roer' van het een piratenschip staat een aandachtbehoevende nep-kapitein, die zichzelf ziet als een bad-ass boevenvanger, maar met zijn grijze suffe snor en ietwat te zware bovenlijf de anti-held belichaamt. Tussen de vrijwilligers onderling ontstaan door het gebrek aan leiderschap regelmatig flinke ruzies in de aanloop naar een offensief richting walvisjagers met levensbedreigende situaties tot gevolg. Navigeren blijkt lastig wanneer ze het niet eens worden over de koers en regelrecht een ijsveld in sturen met flinke schade aan de romp tot gevolg. Ook komt de Steve Irwin bijna zonder brandstof waardoor het schip door ruwe zee terug moet keren naar de haven. Propellersabotagepogingen floppen veelvuldig en de naar-kots-riekende boterzuurstinkbommen die op het dek van de Japanners zouden moeten landen, halen met de beste worp niet eens de boeg van de walvisvaarder. Acties mislukken jammerlijk.

Ik vind het wel terecht dat ze de walvisvaarders stangen. Sinds 1986 is er een internationaal moratorium op de commerciële walvisjacht, maar jaar na jaar schendt Japan de afspraken over de bescherming van walvissen. De regels hebben geen afdwingend karakter en in het reglement zitten gaten, waar Japan van profiteert. Op de zijkant van hun schip schilderen ze in grote witte letters "scientific research" om te benadrukken dat ze opereren onder de internationale wet die het doden van walvissen voor wetenschappelijk onderzoek toestaat. Ze verkopen het vlees illegaal en zo wordt de commerciële markt voor walvisproducten in stand gehouden. Maar de internationale gemeenschap treedt niet op tegen het land van de rijzende zon en Sea Shepherd voelt zich dan ook alleen in haar strijd tegen de wandaden. Maar iets in mij zegt me dat een organisatie die al 33 jaar op dezelfde wijze optreedt, maar de walvisvaart nog geen halt heeft weten toe te roepen, misschien toch een keer van strategie zou moeten wisselen.

Spandoeken ophangen en boe roepen zal ook nergens toe leiden, maar de werkwijze van Sea Shepherd en de manier waarop ze aandacht vragen voor de illegale walvisjacht is toch enigszins dubieus. Met je opgevoerde Panda in het vaarwater van een gewapende tank gaan zitten, vind ik eerder onbezonnen dan heldhaftig. Het bewandelen van een politieke weg zou in mijn ogen meer succes opleveren, maar oprichter Paul Watson vindt het interessanter om, zelf vanaf de zijlijn toekijkend, de "Jokers" van de Antarctische wateren op zee te achtervolgen. De vrijwilligers aan boord hebben wel de gadgets, de moed en de passie van een echte superheld, maar ze missen de scherpheid, vaardigheid en training om tot een waar bravourestuk te komen. Paul Watson is mijns inziens de slechtste reclame voor zijn eigen missie, een wannabe Moby Dick, die met zijn corresponderende omvang en witte haardos aardig in de buurt komt van het voorkomen van de befaamde potvis maar in effectiviteit toch echt te kort schiet...