27 Juli 2010

Reacties (1)

Ik ben zo'n meisje, waarschijnlijk als zo vele van jullie, die met open mond luistert als iemand verteld over een reis die hij heeft gemaakt/gaat maken. Het ene verhaal blijft je meer bij als het andere, en van alle verhalen die ik gehoord heb is het verhaal over India mij het meest bijgebleven.

Het verhaal komt van mijn Franse lerares in Canada, die de leerlingen daar, verhalen vertelde over haar reizen om ze zo dingen vanuit een ander perspectief te leren zien. De moraal van het verhaal is als volgt: Toen zij in Australië was, vroeg ze zich af wat de volgende bestemming zou worden. India behoorde tot een van de optie, ze besprak dit met mensen die zelf in India waren geweest en die vertelde haar dat ze echt bewust moest kiezen of ze naar India wilde gaan want het zou haar leven veranderen, en wel op zo'n manier dat je je echt af moet vragen of je dat wel wilt. Zij bedoelde hiermee dat in India de armoede erg nadrukkelijk aanwezig is, op iedere hoek van de straat zie je bedelende verminkte kinderen en door de hele samenleving uitgestoten volwassenen.. De aanblik van deze armoede maakt dat je je in het vervolg bij alles wat je koopt, met name luxe artikelen (die in ons leven natuurlijk in grote getalen aanwezig zijn) afvraagt: Zal ik dit nu wel doen? met die ene euro meer of minder zou ik zo veel kunnen betekenen, je gaat je misschien wel schamen voor je rijkdom, want hebben we alle spullen die we bezitten eigenlijk wel nodig?

De waarschuwing van mijn lerares luidde dus dat een bezoek je algehele perspectief op de kijk naar je eigen welvaart verandert. En de vraag is of wij dat wel willen. Willen we onszelf al deze moeilijke vragen wel stellen. Of willen wij een "makkelijk" leven leven. Worden we er gelukkiger van als we ons bij bijvoorbeeld de aanschaf van een computer moeten verontschuldigen tegenover alle kindjes in India die niet eens iets te eten hebben?

Ik vraag me af of het hierboven genoemde dilemma vaak onbewust een rol speelt bij mensen die besluiten dat ze geen ontwikkelingswerk willen gaan doen of enkel simpelweg een donatie te geven aan een hulporganisatie... want eigenlijk heeft dit ook een India effect: je word met je neus op de feiten gedrukt. Hier blijkt maar weer eens uit hoe egoïstisch mensen zijn want zolang je misstanden niet onder ogen ziet is het een stuk makkelijker je kop in het zand te steken.

 
Reactie door: Iris
Hoi Tjitske, Ik zit er aan te denken om ook vrijwilligerswerk te gaan doen. Wat ik hiermee wil bereiken is juist een ander perspectief op mijn eigen leven ten opzichte van de wereld, verschillende culturen en leefwijzen. Ik zie vrijwilligerswerk niet met eind doel een compromis gevoel te creëren; dat je toch iets voor de mensen hebt gedaan, hun vertelt over jou leven en weer vertrekt. ik hoop juist op meer, confrontatie, een stukje cultuur te proeven, en aller belangrijkste: mijzelf op de 2e plaats stellen. Ik weet niet hoe groot de schok zal zijn en ik weet niet of het mijn beeld op mijn huidige leventje drastisch zal veranderen, omdat ik, en ik denk jij en anderen die graag die stap naar vrijwilligerswerk en cultuurproeven willen zetten daar allang bewust van zijn. je wilt het alleen nog zien. voelen. terug naar de discussie: helpt het om jezelf doof te houden voor wat er in de wereld gebeurt buiten de stad waarin je leeft als je barst van nieuwsgierigheid? mensen die geen vrijwilligerswerk doen, kunnen de emotionele confrontatie te groot vinden, maar het wil niet zeggen dat ze zich doof houden. Daarnaast zijn daar die avonturieren nodig, om de rest van de bevolking wakker te houden. Een mens is moeilijk te veranderen. maar als iemand al weet wat hij kan verwachten, zal de verandering minder groot zijn om toch de stap te zetten. Iris

Geef een reactie

Naam:

Omschrijving:


Type bovenstaande tekst over in onderstaande vlak.